بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحيم

خوب، امروز شما اكثر افرادى كه در اين جلسه حضور داريد، مادحان و ذاكران و ستايشگران اهل‌بيت هستيد؛

پس اين مرتبه‌ى بالائى است. قصد من اين نيست كه شما را براى اين حرفه‌اى كه در پيش گرفتيد يا مسئوليتى كه بر دوش گرفتيد -

كه يقيناً با محبت و عشق همراه است

امروز اگر چنانچه بپرسند: «آقا حرفه‌ى مداحى به چى احتياج دارد؟»، «يكى بخواهد مداح بشود، از امروز شروع كند، چه چيزى نياز دارد؟»،

دو سه چيز را ميشماريد ديگر؛ ميگوئيد بايد صدايش خوب باشد، حافظه‌ى خوبى داشته باشد، بتواند شعر ياد بگيرد؛ البته روح هم داشته باشد.

يك انسانى با داشتن حافظه‌ى خوب و صداى خوش، ميتواند بشود يك مداح. به نظر ما اين كافى نيست.

شما به مداح به چشم يك معلم نگاه كنيد كه ميخواهد چيزى را به مستمع خود تعليم بدهد. همه‌ى شماها اين صلاحيت را داريد.

هيچ كس را از اين دائره نبايد بيرون كرد. هر كه شوق اين كار را دارد، بسم‌اللَّه، خيلى خوب است؛ اما صلاحيتش را در خودش به وجود بياورد. 

وقتى انسان درست نگاه ميكند، مى‌بيند نگاه به دعبل خزاعى است، نگاه به سيد حميرى است، نگاه به كميت بن زيد اسدى است.

در حالى كه امثال زراره و محمدبن‌مسلم و بزرگانى از اين قبيل در دستگاه ائمه (عليهم‌السّلام) هستند،

اما امام رضا (عليه‌السّلام) دعبل را مينوازد؛ امام صادق (عليه الصّلاة و السّلام) سيد حميرى را مورد توجه و محبت قرار ميدهد؛

اين به خاطر اين است كه آن جنبه‌ى ارتباط عاطفى و محبت‌آميز، در شعر شاعران، مدح مادحان و ذكر ذاكران، به نحو اتمّ و اوفى‌ وجود دارد،

اما در ديگر جاها وجود ندارد؛ يا اگر هست، ضعيف است؛ يا اينجورى بگوئيم، تأثيرگذارى آن ضعيف است. شعر، مدح، ذكر، اين نقش را در تاريخ تشيع دارد.

 من ميخواهم اين را عرض بكنم به شما برادران عزيزى كه ذاكر اهل‌بيت هستيد و در سلسله‌ى مداحان و جامعه‌ى مداحان و ذاكران اهل‌بيت قرار داريد.

اين كار، كار شريفى است؛ كار ارزشمندى است؛ در بقاى تشيع، در حفظ ايمان شيعى و معرفت شيعى و پيروى از اهل‌بيت (عليهم‌السّلام) نقش‌آفرين است؛

اين را قدر بدانيد.

شايد اين حرف را من خطاب به دوستانى كه در اين جلسه‌ى سالانه شركت كردند، بارها گفته باشم؛ گاهى يك بيت شعرى كه شما ميخوانيد، از يك ساعت بحث مستدل يك گوينده‌ى ماهر تأثيرش در دلها بيشتر است.

گسترش معارف اسلامى و معنوى و انقلابى به شكل روشن و پراكندن هرچه بيشتر محبت اهل‌بيت در دلها و در روحهاى انسانهاست؛ اين مسئوليتى است كه امروز همه‌ى ما داريم؛ مداحان هم بخشى از اين مسئوليت را دارند، كه بخش مهمى هم هست. با اين چشم نگاه كنيد به حرفه‌ى مداحى. وقتى آنجا مى‌ايستيد براى خواندن، احساس كنيد كه به عنوان يك مبلّغ دين، به عنوان يك پيام‌آور حقائق دينى، در اثرگذارترين شكل، آنجا ايستاده‌ايد. اگر اين احساس وجود داشت، آن وقت انتخاب شعر محدوديت پيدا ميكند، كيفيت ادا محدوديت پيدا ميكند،  

 امروز اگر چنانچه بپرسند: «آقا حرفه‌ى مداحى به چى احتياج دارد؟»، «يكى بخواهد مداح بشود، از امروز شروع كند، چه چيزى نياز دارد؟»، دو سه چيز را ميشماريد ديگر؛ ميگوئيد بايد صدايش خوب باشد، حافظه‌ى خوبى داشته باشد، بتواند شعر ياد بگيرد؛ البته روح هم داشته باشد. يك انسانى با داشتن حافظه‌ى خوب و صداى خوش، ميتواند بشود يك مداح. به نظر ما اين كافى نيست. شما به مداح به چشم يك معلم نگاه كنيد كه ميخواهد چيزى را به مستمع خود تعليم بدهد. همه‌ى شماها اين صلاحيت را داريد. هيچ كس را از اين دائره نبايد بيرون كرد. هر كه شوق اين كار را دارد، بسم‌اللَّه، خيلى خوب است؛ اما صلاحيتش را در خودش به وجود بياورد.

شعرى كه ميخوانيد، شعر معرفت باشد، شعر آموزنده باشد؛ چه درباره‌ى مسائل روز - مثل بعضى از شعرهائى كه امروز بعضى از آقايان خواندند، كه ناظر به حوادث روز جامعه بود؛ اين خيلى باارزش است، آگاهى‌بخش است - چه حتّى آن چيزى كه اين هم در آن نباشد؛ اما فرض بفرمائيد فاطمه‌ى زهرا (سلام اللَّه عليها) را كه ميخواهيد معرفى كنيد، آنچنان معرفى كنيد كه يك انسان مسلمان، يك زن مسلمان، يك جوان مسلمان از آن زندگى درس بگيرد؛ در دل خود نسبت به آن مجسمه‌ى قداست و طهارت و حكمت و معنويت و جهاد، احساس خشوع و خضوع  و وابستگى كند.

 من بارها توصيه كرده‌ام، باز هم توصيه ميكنم؛ منبرتان را، مجلستان را تقسيم كنيد به دو قسم: قسم اول، معارف و اخلاقيات. ما امروز به اخلاقيات احتياج داريم، به معارف احتياج داريم. امروز احتياج داريم كه نسل موجود ما، نسل جوان ما، با اميد، با نشاط، با خوشبينى به آينده، با ايمان به خدا، با پيوستگى قلبى به اهل‌بيت بار بيايد.

 اشك گرفتن از مردم كه هدف نيست؛ هدف، آميختن اين دلِ اشك‌آلود - كه اشك را به چشم ميرساند و چشم را اشكبار ميكند - به معارف زلال است؛ البته با هنرنمائى.

 البته اين را هم به شما عرض بكنم؛ اينكه آقايان مداحها، و سابقها روضه‌خوانها - كه ما حالا كمتر توفيق پيدا ميكنيم ببينيم، اما در مواردى از افاضات مداحها مستفيض ميشويم - اصرار ميكنند كه بلند گريه كنيد، لزومى ندارد؛ خوب، آرام گريه كنيد. وقتى ميخواهند سينه بزنند، اصرار بر اينكه «صدا، صداى اين جمعيت نيست»؛ يا وقتى مردم ميخواهند صلوات بفرستند، اصرار بر اينكه «صلوات، صلوات اين جمعيت نيست»! شما بخواهيد مردم صلوات بفرستند، ولو توى دلشان. گرم شدن مجلس به اين شيوه‌ها، اصل نيست؛ كارى كنيد كه دلهاى مستمع را در اختيار بگيريد. دل مستمع وقتى در اختيار شما آمد، مقصود حاصل است؛ اگر آهسته هم گريه كند، باز مقصود حاصل است؛ اگر به شما توجه كرد، باز مقصود حاصل است. 

حالا شيوه‌ى هنرمندانه هم كه عرض ميكنيم، خوب، صداى خوش كه الحمدللَّه همه‌تان داريد؛ آهنگهاى متعارفى هم هست. البته بعضى از آهنگهائى هم كه انسان گوشه و كنار ميشنفد يا به گوش انسان ميرسد، آهنگهاى مناسبى نيست؛ حالا گيرم كه چهار نفر را هم جذب كند. نه، آهنگ بايد سنگين، متين و متناسب با محتوائى باشد كه شما داريد عرضه ميكنيد؛ خداى نكرده به سمت آهنگهاى حرام و آهنگهائى كه گناه است، سوق پيدا نكند. اين هم خيلى نكته‌ى اساسى و مهمى است. هر شعرى، هر تصنيفى، هر ترانه و آهنگى كه خوانده شد، قابل تقليد نيست. چيزهائى هست كه خودش فى نفسه حرام است؛ اگر چنانچه وارد عرصه‌ى مداحى و بيان حقيقت و بيان خدا و پيغمبر شد، آن وقت حرمتش دو برابر خواهد شد. بنابراين آهنگ هنرمندانه و خوب و متناسب و شعر خوب و صداى خوش و شايد از همه بالاتر دل پاك و مطهر و بااخلاص مداح محترم، لازم و مهم است.

 پروردگارا ! ما را در دنيا و آخرت با اين بزرگواران محشور بفرما. پروردگارا ! شهداى عزيز ما و امام بزرگوار ما را با فاطمه‌ى زهرا (سلام اللَّه عليها) و ائمه‌ى اهل بيت محشور بفرما.

    والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته‌